Zapiski na paczce papierosów

-
Urodziłam się, w roku 85 i zawsze uważałam, że trochę za późno. Bo ja bym tak chciała w 1960-1965 się urodzić.  Chciałabym na swojej skórze poczuć klimat tamtych lat. Tak wiem, komuna. Jednak pomijając ustrój wydaje mi się, że wtedy ludzie byli jacyś inni, że owszem narzekali ale jednak jakby byli lepsi niż jesteśmy dziś my. Nas zepsuła technologia, internet, wszystkowiedzące smartfony. Oni tam wtedy, mieli mniejszy dostęp do informacji, co sprawiało, że byli mniej paranoicznie nastawieni do życia. Moja mama nie bała się, że porwie mnie pedofil czy, że jak zjem jabłko z ziemi w sadzie to eksploduje z powodu bakterii, dzieci lat 80-90 mogły o wiele więcej, niż dzisiejsze dzieci. Tamte lata były naprawdę dobre, albo ka się starzeje a to tylko ułuda. 

    „Antek, mam zaproszenie na spektakl Teatru na Tagance. Pójdziesz? - pyta Irena Lewandowska, tłumaczka. 
 -A co grają?
 -Hamleta z Wysockim.
 -A to nie, dzięki. Czytałem, wiem jak się kończy...”

Antoni Pawlak to polski poeta, który jest autorem około 20 książek poetyckich. Otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich, Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Niezwykle inteligentny człowiek, co widać w anegdotach z jego życia. Bo właśnie tym jest ta książka, anegdotami, krótkimi wypowiedziami lub dyskusjami z odrobiną humoru. 
„Zapiski na paczce papierosów” nie są pozycją dla wszystkich, to pewne.  To książka, dla tych , którzy tak jak ja fascynują się latami 70-90. To książka, również dla tych, którzy żyli w tamtych czasach, i przeżywali to wszystko na własnej skórze. To piękna podróż po okresie w którym zmieniał się nasz kraj. To wgląd w życie inteligencji  Polskiej ze wszystkimi jej urokami, ale nierzadko bólem i cierpieniem. 

  „To drobiazg, ale nieprzyjemny. Ta scenka wraca po latach. W snach. Ubek mocno zacisnął mi kajdanki na przegubach. Zabolało, więc mimowolnie syknąłem. 
   - Boli? - zapytał.
   - Boli.
   - I powinno.
I ta wyraźna satysfakcja w jego oczach”

Książkę czyta się lekko, bo zapiski autora są krótkie i chce się więcej po każdej przeczytanej scence z życia. Pierwszy raz też spotkałam się z tym, że blurby w książce są naprawdę trafne i wierzę, że nie były opłacane, co jest dość częstą praktyką. Tu blurby są naprawdę totalnie szczere, ja się pod nimi podpisuję. 






Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czerń kruka

-
Obraz
Nie miałam wcześniej styczności z książkami Ann Cleeves. Gdy sięgam po książkę nieznanego mi autora nigdy nie robię researchu to dlatego, żeby się nie nastawić negatywnie, bo możliwe ze po okładce poznam inna książkę, która miała np bardzo złe recenzje. Dlatego nic nie wyszukiwałam, po prostu zaczęłam czytać. Jestem fanka skandynawskich kryminałów więc pomyślałam, że mroczne brytyjskie będą stylem podobne. Nic bardziej mylnego... od początku miałam wrażenie, że książka jest inna niż wszystko co czytałam do tej pory. Nie ukrywam, że początkowe 8 kartek dłużyły mi się więc czytałam je 2 dni. Tak, tak było. Stwierdziłam, że chyba się nie polubimy z Panią Cleeves, ale ja zawsze staram się dawać książce szanse czytając do 100 strony. I myślę, że dam jej tą samą szansę. Czytając dalej uznałam, że książka jest świetna, po prostu musiałam przestawić się na styl pisania autorki. Pomyślałam, że sprawdzę na której to stronie przed rzeczoną setną to do mnie dotarło. Patrze a tam 165 strona. Lektu...
Czytaj więcej

Lubię mówić dużo- ach te Dwory (część 2)

-
Obraz
      🔻🔻🔻🔻UWAGA SPOILERY🔻🔻🔻🔻  Jeśli pierwszy tom wydawał wam się nudny i powiedzmy, ciągnął się, jak cukierki krówki, tu wszystkie wasze męki zostaną wynagrodzone.  Feyra wraz z Tamlinem przygotowują się do ślubu, Feyra  nie jest tym faktem jakoś zachwycona. Tzn może inaczej, cieszy się, próbuje jednak jej psychika nie doszła do siebie po wydarzeniach spod góry. Wszyscy w koło podniecają się zaślubinami a tak naprawdę nikt nie widzi lub niechce widzieć co się z nią dzieje. Na Dworze pojawia sie nowa postać Jantha jest czymś na kształt kapłanki i bliską przyjaciółką Tamlina, który ufa jej, naprawdę jak głupi.  Postanowiłam nie rozpisywać się jak ostatnio. Muszę nabrać dyscypliny w pisaniu, a moim problemem jest to, że chce powiedzieć znacznie więcej, niż jestem w stanie napisać. Więc naprawdę streszczę fabułę a potem przejdę do tego na co moim zdaniem warto zwrócić uwagę.  Więc Feyra psychicznie jest naprawdę zdewastowana, a dzień slubu na...
Czytaj więcej

Bakhita

-
Obraz
        Gdy czytam książkę, kończę ją i zaczynam pisać recenzję. Skończyłam czytać „Bakhite” i nie mam pojęcia co napisać. Brakuje mi słów, myśli nadal nie mogą zebrać się w całość. Mam mętlik w głowie, totalny chaos. Postaram się jednak przekazać Wam to co czuję. Nie będzie to proste, bo jestem wściekła, na ludzi, na kościół na historie Bakhity      Siedmioletnia dziewczynka, której imienia nie znamy, zostaje nagle wyrwana ze swojego na pozór bezpiecznego świata. W jednej chwili traci dom, rodzinę, imię, traci wszystko. Jedyne co pamięta to zapach matki słodki pot wymieszany z mlekiem. To to wspomnienie ocali ją nie raz w nowym życiu jakim przyszło jej żyć, chociaż nikt nie zapytał czy chce. Dziewczynka trafia do handlarzy ludźmi. Jej życie to ciągłe bicie, gwałty, tortury. Przypomnę, że ma siedem lat. Po latach w końcu wykupuje ją biały człowiek, wywozi do Włoch gdzie Bakhita zostaje ochrzczona i wstępuje do zakonu.       Straszna hist...
Czytaj więcej