Porwane. Boko Haram i terror w sercu Afryki.

-


 Las stał się postrachem nowoczesnego państwa, jest mroczny i prawie nie do przejscia. Kto tu zabłądzi, wierzą w Nigerii, nie znajdzie drogi powrotnej. [...] Pełno tu drapieżników. Ale najgroźniejszym mieszkańcem lasu jest człowiek. A dokładniej mówiąc: mężczyzna. 


   Bohaterkami genialnego reportażu sa 
-Talatu(Jummai) 14 lat, 
-Sadiya (matka Talatu) 38 lat,  
-Batula (starsza siostra Sadiyi)  41 lat , 
-Rabi, (córka Batuli) 13 lat,
-Sakinah 33 lata, 
-Rachel 21 lat,
-Gajar 16 lat.
-Clara 16 la,
-Lydia 17 lat,
-Zarahu 41 lat,
-Mairo 24 lat,
-Jara 16 lat, 
-Agnes 25 lat
-Salamatu 38 lat.

  Każda z kobiet wiodła, w miarę spokojne zycie, w miejscu, które do niedawna było jeszcze bezpiecznym. Ich dramat rozpoczyna się w nocy z 14 na 15 kwietnia, gdy to do Chibok, miasta w, którym  żyły, weszli uzbrojeni członkowie  organizacji terrorystycznej zwanej Boko Haram. Podstępem zwabili ludność zyjącą tam, by następnie porwać dwieście siedemdziesiąt sześć dziewcząt. Porwali je, by brać je za żony i płodzić dzieci, by dzieci te wstępowały do Boko Haram i walczyły po stronie terrorystów. Wszystkie kobiety zostały wywiezione do lasu do  Sambisy. Nigeryjczycy twierdzą, że las jest przeklęty, ciąży na nim klątwa, jest tak stary, że nikt nie pamięta co właściwie oznacza owa Sambisa. 
Porwane kobiety są muzułmankami, jednakże Boko Haram uważa, że wierza źle w islam, źle się modlą, były zmuszone do ponownego przejscia na islam. 
Wszystkie kobiety, których historie poznajemy na kartach książki to kobiety, którym udało się ucie, jest ich garstka, niestety reszta kobiet została w lesie z oprawcami, a o niektórych słuch zaginął, zapene nie żyją. 

 Reportaż, czytałam jednym tchem, przerywałam tylko by wytrzeć oczy od łez, których książka wycisneła ze mnie naprawdę sporo. Jest to jedna z tych książek, ktore zostaną mi w pamieci na bardzo długo, jednocześnie nie chcę jej więcej czytać, nie dlatego, że jest źle napisana, nie. Emocje jakie wywoluje, sa z gatunku tych, które dewastują cię od środka. Czy moge powiedzieć o książce o tej tematyce, że jest świetna? Nie wypada tak mówic, mogę powiedzieć, że warsztat pisarski autora jest na wysokim poziomie. Mogę polecać ją każdemu, książka otwiera nam oczy na sprawy o, których coś tam wiemy, wiemy że źle się dzieje, ale tak naprawdę nie mamy bladego  pojęcia o horrorze jaki sie tam rozgrywa.  Kobiety sa bite, gwałcone, poniżane tylko dlatego, że są kobietami, wdg islamskich radykałów, kobieta jest śmieciem. 
Książka obrazuje też, zło religii, przynajmniej  takie jest moje odczucie, religia to naprawdę zło tego świata, zło które prowadzi do wojen, terroru czy zniewalania kobiet, gwałtu na dzieciach, naprawdę nie mam tu na mysli tylko islamu. Bardzo rzuca się w oczy to, że oprawcy są przekonani, że czynią dobro, i to co nakazuje im ich Bóg. 
Wydawnictwo Czarne, jak zwykle staneło na wysokości zadania, by nam czytelniką dawać tylko to co najlepsze. Książkę oczywiście polecam! 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czerń kruka

-
Obraz
Nie miałam wcześniej styczności z książkami Ann Cleeves. Gdy sięgam po książkę nieznanego mi autora nigdy nie robię researchu to dlatego, żeby się nie nastawić negatywnie, bo możliwe ze po okładce poznam inna książkę, która miała np bardzo złe recenzje. Dlatego nic nie wyszukiwałam, po prostu zaczęłam czytać. Jestem fanka skandynawskich kryminałów więc pomyślałam, że mroczne brytyjskie będą stylem podobne. Nic bardziej mylnego... od początku miałam wrażenie, że książka jest inna niż wszystko co czytałam do tej pory. Nie ukrywam, że początkowe 8 kartek dłużyły mi się więc czytałam je 2 dni. Tak, tak było. Stwierdziłam, że chyba się nie polubimy z Panią Cleeves, ale ja zawsze staram się dawać książce szanse czytając do 100 strony. I myślę, że dam jej tą samą szansę. Czytając dalej uznałam, że książka jest świetna, po prostu musiałam przestawić się na styl pisania autorki. Pomyślałam, że sprawdzę na której to stronie przed rzeczoną setną to do mnie dotarło. Patrze a tam 165 strona. Lektu...
Czytaj więcej

Lubię mówić dużo- ach te Dwory (część 2)

-
Obraz
      🔻🔻🔻🔻UWAGA SPOILERY🔻🔻🔻🔻  Jeśli pierwszy tom wydawał wam się nudny i powiedzmy, ciągnął się, jak cukierki krówki, tu wszystkie wasze męki zostaną wynagrodzone.  Feyra wraz z Tamlinem przygotowują się do ślubu, Feyra  nie jest tym faktem jakoś zachwycona. Tzn może inaczej, cieszy się, próbuje jednak jej psychika nie doszła do siebie po wydarzeniach spod góry. Wszyscy w koło podniecają się zaślubinami a tak naprawdę nikt nie widzi lub niechce widzieć co się z nią dzieje. Na Dworze pojawia sie nowa postać Jantha jest czymś na kształt kapłanki i bliską przyjaciółką Tamlina, który ufa jej, naprawdę jak głupi.  Postanowiłam nie rozpisywać się jak ostatnio. Muszę nabrać dyscypliny w pisaniu, a moim problemem jest to, że chce powiedzieć znacznie więcej, niż jestem w stanie napisać. Więc naprawdę streszczę fabułę a potem przejdę do tego na co moim zdaniem warto zwrócić uwagę.  Więc Feyra psychicznie jest naprawdę zdewastowana, a dzień slubu na...
Czytaj więcej

Bakhita

-
Obraz
        Gdy czytam książkę, kończę ją i zaczynam pisać recenzję. Skończyłam czytać „Bakhite” i nie mam pojęcia co napisać. Brakuje mi słów, myśli nadal nie mogą zebrać się w całość. Mam mętlik w głowie, totalny chaos. Postaram się jednak przekazać Wam to co czuję. Nie będzie to proste, bo jestem wściekła, na ludzi, na kościół na historie Bakhity      Siedmioletnia dziewczynka, której imienia nie znamy, zostaje nagle wyrwana ze swojego na pozór bezpiecznego świata. W jednej chwili traci dom, rodzinę, imię, traci wszystko. Jedyne co pamięta to zapach matki słodki pot wymieszany z mlekiem. To to wspomnienie ocali ją nie raz w nowym życiu jakim przyszło jej żyć, chociaż nikt nie zapytał czy chce. Dziewczynka trafia do handlarzy ludźmi. Jej życie to ciągłe bicie, gwałty, tortury. Przypomnę, że ma siedem lat. Po latach w końcu wykupuje ją biały człowiek, wywozi do Włoch gdzie Bakhita zostaje ochrzczona i wstępuje do zakonu.       Straszna hist...
Czytaj więcej